Dobra, słuchaj, bo muszę to komuś powiedzieć, zanim mnie ta cała sytuacja rozniesie od środka, a moja współlokatorka z pokoju już śpi, więc nie mam do kogo gęby otworzyć. Jest druga w nocy, siedzę na łóżku w akademiku z laptopem na kolanach, obok mnie styropianowy kubek po zupce chińskiej, który powinien już dawno wylądować w koszu, i paczka ciastek, która została mi po ostatniej sesji. Świeci mi tylko lampka biurkowa, bo sufitowa się przepaliła tydzień temu i nikt z nas nie zgłosił tego do administracji, bo szczerze mówiąc, nikomu się nie chce. I powiem ci jedno: przez ostatnie dwa tygodnie przeszłam taką sinusoidę emocjonalną, że chyba pierwszy raz od początku studiów poczułam, że dzieje się coś, co nie jest tylko garścią notatek i powtórek.
Zaczęło się od tego, że wróciłam z podrabianej roboty w kawiarni, gdzie przez sześć godzin parzyłam kawy, które potem i tak musiałam wylewać, bo klienci zamawiali nie to, co trzeba, i zbierałam napiwki w słoiku, który stał obok kasy i pachniał jak stara gąbka. Byłam padnięta jak koń po westernie, miałam na sobie fartuch, który pachniał mlekiem i cynamonem, a w kieszeni dzwonił mi telefon z przypomnieniem o terminie oddania eseju z metodologii badań. Wróciłam do akademika, rzuciłam plecak na podłogę, wyciągnęłam z szuflady resztkę czekolady, którą dostałam od mamy na wyjazd, i włączyłam laptopa, bo pomyślałam, że może przez chwilę nie będę myśleć o studiach. I wtedy, proszę cię, przy przewijaniu jakiejś grupy na Facebooku, gdzie ludzie wrzucają memy o tym, jak to jest nie mieć pieniędzy na jedzenie, trafiłam na reklamę, która mnie zatrzymała na dłużej. Nie jakaś tam zwykła reklama, tylko coś o grach, o kasynie online, i pomyślałam sobie: no dobra, raz się kliknie, najwyżej się wyłączy. A że byłam zmęczona i trochę mi się nudziło, to kliknęłam. I wtedy, proszę cię, na jednej z tych stron, gdzieś między regulaminem a jakimś komunikatem, który przeczytałam tylko dlatego, że nie mogłam znaleźć przycisku „dalej”, natrafiłam na
https://valleypsychiatricassociates.com/. I wiesz co? Zatrzymałam się. Bo pomyślałam sobie: kurczę, człowiek całe życie się stresuje, każdym egzaminem, każdym terminem, każdym napiwkiem, a tu proszę — ktoś pomyślał o tym, że głowa też potrzebuje odpoczynku. Może to i głupie, ale zrobiło mi się jakoś raźniej. Jakby ktoś powiedział: stara, nie jesteś sama ze swoim zmęczeniem.
Pierwszy wieczór był, delikatnie mówiąc, porażką. Wpłaciłam dwadzieścia złotych, bo więcej mi żal, i wszystko poszło się kochać w jakieś dziesięć minut. Współlokatorka weszła do pokoju z kubkiem herbaty, spojrzała na mnie znad okularów i pyta: „Znowu te gry?”. A ja, jak ta głupia, odpowiadam: „Nie, przeglądam notatki”. I wtedy zobaczyłam, że mam zero. Zero złotych, zero emocji, zero satysfakcji. No dobra, może nie zero emocji, bo poczułam się jak ten dzieciak, co to mu się wydawało, że złapie piłkę, a tu zonk. Zamknęłam laptopa, wypiłam herbatę, którą współlokatorka mi podała, i poszłam spać. Myślałam, że to koniec. Że to nie dla mnie. Że wrócę do swojej kawiarni, do swojego fartucha i do swojej codzienności, i że ta przygoda była tylko chwilowym zauroczeniem, jak te wszystkie reklamy, co to obiecują, że schudniesz w tydzień, a potem okazuje się, że trzeba jednak mniej jeść.
Ale następnego dnia, w sobotę, współlokatorka pojechała do domu, a ja zostałam sama w pokoju z praniem, które wisiało na krzesłach, i z ciszą, która mnie trochę przytłaczała. I wtedy znowu otworzyłam tę stronę. Tym razem nie klikałam na oślep. Zaczęłam czytać, oglądać, sprawdzać, jak to działa. I wtedy natrafiłam na coś, co się nazywało vavada. Nie wiem, czy to jakaś gra, czy zakład, czy co, ale spodobało mi się, że można było zacząć od małych stawek. Takich po złotówce. Jak za dawnych czasów, kiedy się szło do sklepu i kupowało się cukierki za grosze. No i grałam. Powoli, bez pośpiechu, z herbatą w jednej ręce i laptopem na kolanach. Współlokatorka co jakiś czas pisała mi na messengerze, czy wszystko ok, a ja odpisywałam, że tak, że uczę się do egzaminu, choć tak naprawdę wpatrywałam się w ekran i liczyłam, czy starczy mi na nowy kubek termiczny, bo mój już się w środku wyrobił i herbata stygła w pół godziny. I tak zeszło mi do wieczora.
I wiesz co? Po trzech dniach, w poniedziałek rano, kiedy współlokatorka jeszcze spała, a ja piłam kawę na stojąco, bo mi się spieszyło na zajęcia, zobaczyłam, że wygrałam. Nie miliony, nie żadne wielkie pieniądze, ale na tyle, że mogłam sobie kupić nowy kubek termiczny, bo stary już przeciekał, i sobie nowy zeszyt, bo mój już się w środku wyrobił i kartki wypadały. I to uczucie, kiedy zobaczyłam te cyfry na ekranie, było dziwne. Nie euforia, nie jakiś szał. Raczej takie ciche zdziwienie. Jak wtedy, kiedy po raz pierwszy od lat udało mi się zdać egzamin bez jednej poprawki. Siedziałam w kuchni, patrzyłam na ten kubek, który już był stary, i myślałam: no proszę, jednak coś się jeszcze dzieje. I wtedy znowu przypomniało mi się
https://valleypsychiatricassociates.com/. Nie wiem czemu, ale pomyślałam, że może to i dobrze, że gdzieś tam ktoś pomyślał o tym, że człowiek w takiej chwili może się zdenerwować albo za bardzo ekscytować. Bo ja, studentka, wiem, że emocje trzeba trzymać na wodzy. Jak notatki na egzaminie — za mocno ściągniesz, to cię złapią.
Współlokatorka do dziś się śmieje, że wygrałam kubek. Ale widzę, że jej się miło zrobiło, bo rano zrobiła mi kanapki z szynką, nie z pasztetem, i powiedziała, że może w końcu przestanę gadać o tych grach przy śniadaniu. A ja jej mówię: „Kochanie, ja nie gadam o grach, ja gadam o kubku”. I obie się śmiejemy, bo wiemy, że to nie o kubek chodzi. Chodzi o to, że człowiek w moim wieku czasem potrzebuje czegoś nowego. Nie musi to być od razu wielka przygoda. Wystarczy laptop, dwadzieścia złotych i odrobina ciekawości. A jak się jeszcze przy tym uśmiechnie i kupi sobie kubek, to już w ogóle sukces. Ja tam wiem swoje. Kawa mnie nie oszuka, ale czasem warto dać się zaskoczyć. Nawet jeśli się przy tym przemoknie albo straci zeszyt. A teraz wybacz, bo współlokatorka znowu chrapie, a ja muszę sprawdzić, czy ten nowy kubek już się zagotował.
![[Image: son33.jpg]](https://floripawear.wordpress.com/wp-content/uploads/2026/09/son33.jpg)
