Mən dülgərəm, qırx iki yaşım var, iyirmi beş ildir ağacla işləyirəm, əllərim çatır, barmaqlarım əyri, amma ağac mənə itaət edir, o, susar, mən kəsərəm, yonaram, cilalayaram, sonra o bir stol olar, bir şkaf, bir qapı. Mən yalnız işləyirəm, köməkçim yoxdur, sifarişləri tək yerinə yetirirəm, müştərilər gəlir, aparır, mən qalıram. Yoldaşım ölüb, on bir il oldu, uşaq yoxdur, yəni dünyada qohum-əqraba yoxdur, təkəm. Amma tək olmaq mənə ağrımır, çünki ağac danışır, mən onu kəsəndə qırıntılar havaya uçur, toz mənim üstümə çökür, mən onu silkələyirəm, davam edirəm. O gün, üç həftə əvvəl, adi bir axşam idi, mən işi bitirmişdim, dükanı bağlamışdım, evə gəlməliydim, amma istəmədim, getdim çayxanaya, oturdum, çay sifariş etdim, içdim, ətrafa baxdım. Orada hamı tanışdı, məndən başqa, onlar danışırdılar, gülürdülər, mən baxırdım, fikirləşirdim ki, mən niyə oturmuşam, niyə evə getmirəm? Çünki ev boşdur, divarlar susur, yataq soyuqdur, mən orda oturub saata baxıram, saat tıqqıldayır, mən susuram. Çayxanada da susuram, amma orda səs var, insan səsi, mənə yaxşıdır. O axşam bir cavan oğlan yanıma gəldi, dedi: "Baba, sən hardasan?" Mən güldüm, dedim: "Burada." O dedi: "Bəs niyə kimsəsən?" Mən dedim: "Harda olmağımın fərqi yoxdur, mən buradayam." O baxdı mənə, başa düşmədi, getdi. Mən qaldım, çayı içdim, sonra evə getdim.
Həmin gecə yata bilmədim, qalxdım, dükanı açdım, işığı yandırdım, ağacların yanında dayandım, onlara toxundum, palıd, fıstıq, qoz, hərəsi öz qoxusunu verir, mən onları tanıyıram, illərdir bərabərik. Mən oturdum iş dəzgahının arxasında, əlində bir parça ağac tutdum, fikirləşdim ki, bu ağac da bir vaxtlar meşədə olub, yağış görüb, külək görüb, günəş görüb, indi isə burdadır, mənim əlimdə, bir şeyə çevriləcək. Mən də beləyəm, bir vaxtlar mən də meşə idim, yoldaşım var idi, sevincim var idi, indi isə dükanam, kimsəsiz, amma hələ işləyirəm. Sonra telefonuma baxdım, boş idi, heç kim yazmamışdı, mən axtardım, bir şey tapım,
mostbet login yazdım, açıldı. Mən baxdım, rəqəmlər, rənglər, mən başa düşmədim, amma baxdım, saatlarla, səhərə kimi. Səhər durdum, çay dəmlədim, sonra dükana getdim, işə başladım, amma başım o rənglərdə idi.
O gündən sonra hər axşam dükandan çıxandan sonra evə getmirəm, dükanın arxa otağında oturub telefonuma baxıram, mostbet login açıram, oynayıram, uduzuram, uduram, gülürəm. Mən yalnızam, amma o ekranda başqa insanlar var, onlar da oynayır, onlar da uduzur, qazanır, mən tək deyiləm. Bir gün bir müştəri gəldi, sifariş verdi, dedi: "Ustad, sənin əllərin qızıldır." Mən güldüm, dedim: "Yox, sadəcə ağacdır." O getdi, mən qaldım, fikirləşdim ki, mənim əllərim həyat yaradır, stollar, şkaflar, qapılar, amma öz həyatımı yarada bilmirəm. O gün axşam yenə telefonuma baxdım, mostbet login, oynadım, uddum, güldüm, sonra bağladım, qalxdım, meşəyə getdim. Hardasa Bakıdan kənarda, meşə, mən orda dayandım, ağaclara baxdım, onlar susur, amma danışır, mən onları dinlədim, fikirləşdim ki, mən də bu ağaclardan biriyəm, harda böyümüşəmsə, orda kök salmışam, indi çıxarıb apara bilmərəm. Meşədən qayıdanda evə getdim, yatdım, səhər durdum, dükana getdim, işə başladım.
O həftə sonu mən sifarişi bitirdim, müştəri gəldi, stola baxdı, dedi: "Gözəldir, ustad, sən nə edirsən?" Mən dedim: "Ağacla danışıram." O güldü, dedi: "Sən qəribə adamsan." Mən dedim: "Bəlkə." O getdi, mən qaldım, dükanı bağladım, çayxanaya getdim, oturdum, çay sifariş etdim, içdim, ətrafa baxdım. O cavan oğlan yenə gəldi, dedi: "Baba, sən niyə həmişə təksən?" Mən dedim: "Mən tək deyiləm, mən ağacla danışıram, o mənim dostumdur." O baxdı mənə, başa düşmədi, amma güldü, dedi: "Mən də sənin dostun ola bilərəm?" Mən baxdım ona, onun gözləri gənc idi, mən dedim: "Bəli, otur." O oturdu, çay sifariş etdi, danışdıq, o mənə həyatından danışdı, qızından, işindən, problemlərindən, mən dinlədim, susdum. Sonra o getdi, mən qaldım, fikirləşdim ki, bəlkə də, mən illərdir yanılıram, mən tək deyiləm, mən sadəcə qapını bağlı saxlamışam. O gecə evə gələndə telefonumu açdım, mostbet login yazdım, amma oyunu oynamadım, sadəcə baxdım, fikirləşdim ki, harda olmağımın fərqi yoxdur, mən bu ekranın arxasında insanlarla birlikdəyəm, mən tək deyiləm. Mən bağladım, yatdım.
Bu gün səhər durdum, dükana getdim, işə başladım, bir qapı düzəltdim, gözəl, cilalı, ağacın qoxusu burnuma gəldi, mən gülümsədim. Sonra telefonuma baxdım, bir mesaj gəldi, o cavan oğlandan, yazmışdı: "Baba, bu gün çay içək?" Mən yazdım: "Bəli, gəl." Axşam çayxanada oturduq, çay içdik, o danışdı, mən dinlədim, sonra mən danışdım, az, amma danışdım, ona yoldaşımdan, ölümündən, təkliyimdən, ağacdan. O dinlədi, susdu, sonra dedi: "Baba, sən güclü adamsan." Mən dedim: "Yox, sadəcə dülgərəm." O güldü, mən də. O getdi, mən qaldım, oturdum, fikirləşdim ki, mən illər boyu ağacla danışmışam, indi isə insanla danışdım, fərqli idi, yaxşı idi. Sonra telefonumu açdım, mostbet login yazdım, güldüm, çünki o yazı mənə xatırlatdı ki, harda olmağımın fərqi yoxdur, mən həmişə içimdə bir oyun oynayıram, həyat oyunu, qalxmaq, yıxılmaq, yenə qalxmaq. Mən bağladım, qalxdım, evə getdim, ev bu dəfə boş deyildi, çünki o cavan oğlanın səsi içimdə idi, ağacın qoxusu içimdə idi, oyunun rəngləri içimdə idi.
Bu gün işdə yeni sifariş aldım, bir ailə üçün yemək masası, onlar gəldilər, sifarişi verdilər, bir qız dedi: "Ustad, sən çox gözəl işləyirsən." Mən dedim: "Sağ ol, bala." O getdi, mən qaldım, ağaca baxdım, kəsdim, yondum, cilaladım, mənim əllərim işlədi, mən fikirləşdim ki, bu ağac hardan gəlib, harda bitəcək, mən də hardan gəlmişəm, harda bitəcəyəm? Cavabı bilmirəm, amma bilirəm ki, mən bu anı yaşayıram, ağacı kəsirəm, toz uçur, mən gülürəm. Bu gün axşam dükandan çıxanda yenə o cavan oğlanı gördüm, o dedi: "Baba, bu gün hardasan?" Mən dedim: "Harda olmağımın fərqi yoxdur, mən səninləyəm." O güldü, qucaqlaşdıq. Mən başa düşdüm ki, həyat təklik deyil, həyat seçimdir, mən seçmişəm ki, bu gün qapını açım, dost olsun, danışım, gülüm. Mən hələ də təkəm, amma tək deyiləm, çünki harda olsam da, içimdə səs var, o ağacların səsi, o oyunun rəngləri, o dostumun gülüşü. Mən mostbet login yazanda bu gün də, mən artıq oyunu oynamaq üçün yox, xatırlamaq üçün yazıram ki, bir vaxt mən gülmüşəm, bir vaxt mən yaşamışam, bir vaxt mən qapını açmışam. Mən dülgərəm, mən ağacla işləyirəm, mən yalnızam, amma yalnız deyiləm, çünki bu dünyada harda olduğumun fərqi yoxdur, mən bu anı yaşayıram, bu ağacı kəsirəm, bu dostumla danışıram, bu günəşə baxıram. Və bu, mənim üçün kifayətdir. Bu gün də, sabah da, həmişə.
